تصمیم گیری عوام زده مسولان ورزشی کشور بدون در نظر گرفتن منافع ملی و مصالح عمومی کشور در بسیاری از حوزه‌ها موجب شده است، که مردم ناامیدانه به پیرامون و آینده نظر کنند؛ ساده‌ترین این امور شاید تصمیم‌گیری مسئولانه در قبال فوتبال کشور باشد که از قضا مورد توجه و اقبال مردم است. اما تا الان فکر کرده اید که هزینه مربیان خارجی چقدر به کشور زیان وارد کرده است؟

به گزارش برات نیوز، سالهاست که مدیریت فوتبال کشور در دست افرادی است که بر اساس منافع و امیال شخصی خویش، ‌منافع قبیله‌ای، دسترسی جناحی نسبت به تصمیم‌گیری‌های پرهزینه برای کشور و ملت اقدام می‌کنند.

اینها حداقل‌های استانداردهای طبیعی تجربه شده را هم رعایت نمی‌کنند و با خرده‌فکر عوام‌زده‌ای که دارند در این بخش از ورزش حرفه‌ای کشور به اجرایی کردن برنامه‌های پر هزینه برای ملت مشغول‌اند.

در تحلیل فوتبال کشور ما که از قضا عنوان حرفه‌ای را هم به دنبال دارد با هر منطقی که بنگری، می‌بینی عده‌ای دست در جیب بیت‌المال کرده‌اند و دارند با قول مشهور از کیسه خلیفه، تیم‌داری می‌کنند و ملت مبهوت برای شکست‌های پی در پی ‌ای که به ارمغان می‌آورند، صورت هزینه می‌پردازند.

وزارت ورزش متولی اصلی ورزش فوتبال است و بودجه این حوزه از طریق این وزارتخانه تأمین میشود؛ اما متاسفانه یک نهاد مالی مستقل در این سالها به وجود نیامده که بتواند تصمیم گیری درستی در این حوزه داشته باشد. به همین دلیل هزینه مربیان خارجی همیشه ضررهای جبران ناپذیری به بار آورده اند.

علاقه مردم ابزاری در دست سیاستگذاران فوتبالی

در این باره سروش رضایی به برات نیوز می گوید: متاسفانه مدیران فوتبال کشور با استفاده از علاقه شدید مردم ایران به فوتبال و همچنین توجه خاص حاکمیت به این حوزه، تصمیم گیریهای فاسدی را انجام دهند.

یعنی علاقه مردم به عنوان ابزاری در دست سیاستگذاران فوتبالی باعث شده این گروه خاص که عمدتا مدیران بازنشسته ای هستند که مدیریت حوزه ورزش و فوتبال حیاط خلوت این جنابان بعد از سمتهای مدیریتی اجرایی شان است، با تولید هزینه های گزاف از مردم و منافع ملی سواستفاده کنند.

این کارشناس اقتصادی، معتقد است: مطالبه هیجانی مردم در عرصه ورزش به نحوی باید مدیریت شود که از آن اخلاقیاتی استخراج شود که به جای منجر شدن به قراردادهای میلیاردی در فوتبال به سالم سازی فضای ورزش کمک کند.

به گفته وی، یکی از وظایف حاکمیتی ارتقای شئون ملتهاست و ملت ایران شأن والایی دارد, حاکمیت باید وظیفه خود بداند که از یک خواست عمومی متابعت کند یا اینکه اگر خواست عموم غیر منطقی بود در آن دخالت کرده و به سمت صحیح و عقلانی این خواست را هدایت کند.

تجریه این چنین را در حوزه ورزش پهلوانی در گذشته داشته ایم, ورزشکاران، مربیان و به خصوص تازه واردها دستاوردهای اخلاقی را از بزرگان و پیشکسوتان کسب میکردند و به جای دست گلاویز شدن آیین اخلاق جوانمردی را استخراج کرده و ترویج میدادند.

رضایی در خصوص وضعیت باشگاههای فوتبال کشور می گوید: باشگاهها یا دولتی هستند یا اگر نام خصوصی بر سر درشان زده شده اما به معنی واقعی خصوصی نیستند.

به عبارتی باشگاههای فوتبالی کشور یا شبه دولتی یا وابسته به نهاد یا بنیادی مشخص هستند که هیچ نظارتی بر آنها وجود ندارد که این بخش خصوصی با رانت و حاشیه های فراوان همواره بر فوتبال ایران حاکمیت کرده است.

وی در ادامه به چالش دیگری اشاره میکند و می گوید: مسئله پر اهمیت دیگر مقابسه ای است که به جد با فوتبال خارجی میشود. اینکه چرا ما باید خودمان را با خارجی ها مقایسه کنیم و حتما مانند آنها در عرصه های مدیریتی فوتبال عمل کنیم، بسی جای سوال دارد.

یعنی شاید بتوان گفت هیچ معیار مقایسه ای در این بین وجود ندارد و فوتبال داخلی ما هیچ شباهتی به خارجی ها ندارد و این مقایسه باعث می شود در نهایت قراردادهای نجومی با مربیانی بسته شود که هیچ حاصلی نه برای فوتبال و نه برای مملکت و مردم دارند. هزینه مربیان خارجی همچنان بحث برانگیز است. هزینه ای که هیچ دستاوردی نداشته است.

فساد فاجعه بار مالی، فوتبال را به قهقرا برده است

فسادهای مالی نجومی در حوزه ورزش به خصوص فوتبال کشور رفته رفته این ورزش را به قهقرا می برد.

فساد هزینه ای در ماجرای قراردادهای میلیاردی مربیان خارجی فوتبال سالهاست در جریان است و هیچ کس پاسخگوی این وضعیت فاجه بار نیست.

به گفته این اقتصاددان، میلیون میلیون دلار از جیب ملت بر سر هیچ می رود و دستاوردش حتی ماندن دو روزه یک مربی خارجی بالای سر تیم نیست و تاسف بار تر از آن انتشار عکسهای یادگاری فوتبالیستها با مربیان خارجی است.

به عبارتی امضای قراردادهای یک طرفه و از ابتدا بازنده با این مربیان سالهاست دستاوردی برای این حوزه نداشته است.

بی سوادی مسئولان عقد قرارداد، معضلی تأسف بار

قرارداد مربیان خارجی با مدیران فدراسیون فوتبال و باشگاه‌ها همیشه چالش‌های خود را داشته است.

سال 98 در برنامه‌ی فوتبال برتر، قسمتی از قرارداد فدراسیون فوتبال با مارک ویلموتس افشا شد. این قسمت مربوط به بند فسخ قرارداد سرمربی پیشین فوتبال ایران با فدراسیون فوتبال مربوط می‌شد.

در این بند به صراحت اعلام شده در صورت فسخ قرارداد ویلموتس با فدراسیون فوتبال، فدراسیون باید به او غرامت بدهد که عجیب‌ترین بند حاضر در بستن قرارداد بود. بعضی وکلای ورزشی وجود این بند در قرارداد را عجیب و غیر منطقی دانستند.

به گفته رضایی، متاسفانه حتی افرادی که در وزارت ورزش مسئول عقد قرارداد با مربیان خارجی هستند آنقدر دانش و سواد کافی در این حوزه ندارند و همواره با شکایت مربیان خارجی و محکوم شدن ایران به پرداخت غرامتها روبه رو هستیم.

به عنوان مثال، درآمد پرافتخار ترین مربی اروپایی، به نام و‌یسنته دلبو‌سکه، تنها 400 میلیون بیشتر از خوزه مانوئلی است که با تیم فوتبال پرسپولیس قرار دادی به مبلغ دو میلیارد تومان بست.

آیا این مبالغی که به عنوان قرارداد برای هدایت یک تیم فوتبال در یک فصل برگزاری مسابقات لیگ برتر به مربیان داده می‌شود، با توجه به تفاوت سطح فوتبال در کشورهای اروپایی و کشور خودمان و همچنین درصد موفقیت مربیان تیم های اروپایی و مربیان ایرانی، توجیه منطقی و عقلانی دارد؟

در این میان چالش پرداخت مطالبات و حقوق سرمربیان خارجی از جمله مارک ویلموتس و آندره‌آ استراماچونی با توجه به تحریمهای آمریکا به چالشی جدی تبدیل شد.

گو اینکه مربیان خارجی هم راهکار خوبی را یاد گرفته اند و با استفاده از بیسوادی مسئولان ایرانی با ارائه شکایت هر بار پولهای خوبی به جیب میزنند.

در خصوص ویلموتس هم با توجه به گاف بزرگ فدراسیون فوتبال در بند ۲ ماده ۵ قرارداد فی مابین که در آن آمده بود: «در صورتی که فدراسیون فوتبال ایران با دلیل موجه و قابل قبول بر اساس قوانین و مقررات فیفا و CAS اقدام به فسخ قرارداد نماید و بتواند این موضوع را ثابت کند، حقوق سه ماه (با یک مبلغ مشخص) به عنوان خسارت به سرمربی پرداخت خواهد شد.» فدراسیون فوتبال و سرمربی بلژیکی پس از پرداخت تمامی مطالبات ویلموتس درگیر و دار پرداخت خسارت شدند.

در این میان سوال مهمی که همواره هر عقل سلیمی را درگیر میکند اینکه، این مبالغ نجومی به خصوص برای مربیان خارجی که تا کنون هیچ گلی به سر فوتبال ما هم نزده اند اگر در حوزه های دیگر به خصوص اقتصاد کشور صرف شود، تا چه میزان میتواند مثمرثمرتر باشد؟

اشتراک گذاری :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *