این روزها ماجرای واردات چای از کنیا حسابی خبرساز شده است.

به گزارش برات‌نیوز، چند وقت پیش خبری مبنی بر واردات 100 هزار تن چای از کنیا منتشر شد.

انتقدات بسیاری به این خبر وارد شد اما امروز قصد داریم اصل ماجرا را با جزئیات بررسی کنیم.

اولین سوالی که مطرح می‌شود این است که مشکل چای ایرانی چیست؟

شهرهای شمالی کشور به خصوص لاهیجان خود از صادرکنندگان چای هستند.

پس واردات چای از کنیا آن هم در لاهیجان به چه علتی صورت گرفته است؟

طبق جدیدترین آمار گمرک ایران، کشور ما از ۱۴ کشور چای وارد می‌کند.

بیشترین حجم واردات از کشور هندوستان با بیش از هشت هزار تن  است.

این حجم واردات ارزشی معادل ۳۶ میلیون و۸۱۲ هزار و ۲۶۹ دلار دارد.

اخیراً یکی از مدیران شرکت‌های تولیدکننده چای در لاهیجان در اظهار نظری جالب اعلام کرد:

تولیدات این منطقه تنها ۲۰ درصد نیاز کشور را تأمین می‌کند.

همچنین در مصاحبه‌ای از زبان رییس سازمان چای شنیدیم:

تنها ۳۰ درصد نیاز مصرف کشور در داخل تأمین می‌شود.

این آمارهای ناقص فقط مربوط از کارخانجات چای سازی است.

دیگر از آمار کارگاه‌های تولید چای که به صورت سنتی و شخصی فعالیت می‌کنند اطلاعاتی در دسترس نیست.

جزییات واردات چای از کنیا

صادق حسنی، مدیر اجرایی سندیکای چای کشور در رابطه با واردات چای از کنیا گفت:

در روزهای اخیر سازمان چای کشور خبر ورود هیات کنیایی را به ما اطلاع داد.

این هیات به سرپرستی یکی از استاندارهای کنیا به لاهیجان آمده‌اند.

طبق شنیده‌ها با خود حدود 84تن چای وارد کرده‌اند.

حسنی در ادامه گفت:

سال‌ها پیش سازمان تبلیغات اسلامی، با هدف خدمت به صنعت چای و آوردن چای ایرانی در سبد خانوارها اقدام به خرید یک مجموعه فرآوری و بسته‌بندی چای در شهرستان لاهیجان کرد.

به گفته او این سازمان در پیش‌برد اهداف خود موفق نبود.

وی افزود:

سازمان تبلیغات اسلامی، دانش کافی در این زمینه نداشت.

این سازمان نتوانست از تجربه کارشناسان بهره بگیرد.

به‌همین دلیل طرحش با شکست مواجه شد و مجموعه را تعطیل کرد.

حسنی در ادامه اظهار کرد:

این مجموعه در ادامه توسط چند ایرانی خریداری شد که آنها نیز موفق نبودند.

تا اینکه در نهایت این واحد صنعتی توسط کنیایی‌ها خریداری شد.

سالانه 80 هزار تن چای وارد می‌کنیم

حسنی در اظهار نظری جالب از واردات سالیانه 80 هزار تن چای در کشور خبر داد.

وی در رابطه با واردات چای از کنیا افزود:

ورود 100 هزار تن چای به ایران واقعی نیست.

چرا که ما سالیانه 80 هزار تن چای خارجی وارد می‌کنیم.

چای جزو کالاهای مشمول استاندارد اجباری است.

از این‌رو این شرکت باید برای هر فعالیتی در ایران ابتدا مجوزهای لازم را دریافت کند.

طبق مشاهدات من در سایت ملی استاندارد، کنیایی‌ها فعلا پروانه بسته‌بندی چای سیاه و سبز را دریافت کردند و برای بسته‌بندی چای خارجی مجوزی ندارند.

پروانه بسته‌بندی چای مخلوط داخلی و خارجی شرکت کنیایی از سوی سازمان ملی استاندارد در دست بررسی است.

وی در پایان خاطرنشان کرد:

ما نمی‌توانیم به لحاظ قانونی منعی بر فعالیت آنها ایجاد کنیم.

اما از نظر عرفی ورود و کار کردن خارجی‌ها در پایتخت چای کشور چندان خوشایند نیست.

اگر قرار بود یک ایرانی چنین کارخانه‌ای را احداث کند هزاران سنگ پیش پای او می‌انداختند اما فعالیت برای خارجیان هموار است.

چرا چای صادر می‌شود؟

در چنین شرایطی اولین سوالی که به ذهن خطور می‌کند این است که اگر کشور با تأمین چای داخل مشکل دارد، چرا صادرات چای داریم؟

چرا به جای تخصیص یارانه به واردات چای از هند، سریلانکا و کنیا این مبلغ برای حمایت از کشاورز و تولید کننده داخلی اختصاص داده نمی‌شود؟

کشاورزان در این میان بیشترین ضرر را متحمل می‌شوند.

چراکه با اتفاقاتی نظیر واردات چای از کنیا، هزاران هکتار باغ چایی برداشت نمی‌شود.

در این صورت محصول روی دست کشاورز می‌ماند.

به گفته سخنگوی گمرک، طبق بررسی‌های صورت گرفته روی آمار سال‌های گذشته، میزان واردات سالیانه چای در کشور بین ۶۰ تا ۷۰ هزار تن است.

اشتراک گذاری :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *